|
Een zeilopleiding voor en door vrouwen in de
Centaur van de KWV de Kaag. Dit jaar een volledig volgeboekte cursus van 12
deelnemers. Veel bekenden van vorig jaar, maar ook een aantal nieuwe
cursisten en instructeurs zijn dit jaar van de party. We zeilen in vier
Centaurs, met in iedere boot een instructeur. Leo en Sjaak volgen in de
Barkas en helpen indien nodig.
26 t/m 28 augustus 2005 Weekend in Friesland: verslag van Inge
Vrijdag
Saskia had het geweldige initiatief genomen om een weekend in
Friesland voor de Mina's te organiseren. Dit als afsluiting van een zeer
geslaagd zeilseizoen van de Mina's. Met elf vrouwen vertrokken we
vrijdagmiddag naar Koudum in Friesland. Daar stonden bij de
Kuilart
twee zes-persoons bungalows voor het weekend ter beschikking. Loes en
Annelies zijn 's middags iets eerder vertrokken en hebben voor het
avondeten een prima spaghettimaaltijd gemaakt.
Om 18 uur was iedereen gearriveerd en hebben we eerst de eettafel en
stoelen van een van de huisjes verplaatst zodat we in één huisje met z'n
alle konden eten. Na een gezamenlijke maaltijd en nog wat naborrelen
vertrok ieder naar zijn slaapkamer. De huisjes waren simpel, maar wel
voorzien van alle basis benodigdheden en prima voor een groepsweekend.
In ieder huisje waren drie slaapkamertjes: 2 met twee eenpersoonsbedden
en één met een stapelbed. Ik vond persoonlijk de bedjes wat smal (80
cm), maar anders zouden de bedden niet in de kamertjes passen. Alleen de
ouderslaapkamer was voorzien van een wastafel met spiegel.
Zaterdag
Na het ontbijt konden we vanaf 10 uur de drie gehuurde Valken gaan
optuigen. We namen brood en water mee, zodat we onderweg konden eten en
drinken. Eerst moesten de boten geïnspecteerd worden voordat we benzine,
kaart en een verbandtrommel meekregen. Om elf uur konden we vertrekken.
Na velen weken van slecht weer, hadden we nu het geluk dat we mooi weer
kregen. Nog niet volop zomer, maar wel (overdag) droog en een goede
zeilwind (3-4 Bft.) uit het zuidwesten.
 |
Het plan was eerst naar het Gaasmeer te zeilen en daar bij een
terrasje koffie te gaan drinken. We konden voor de wind de Fluessen
afvaren en om één uur konden we voor de brug afmeren. Het was behoorlijk
druk zodat we met drie boten langzij moesten gaan liggen. Na de koffie
nog even wat winkeltjes bekenen in Gaasmeer voor we verder gingen
richting Heeg. Inmiddels had Sylvia een restaurant besproken om 's
avonds te gaan eten, waar we voor half 8 binnen moesten zijn. We moesten
dus zorgen om op tijd terug te zijn. De wind was in de middag toegenomen
en we besloten een rif te zetten en een stormfok op te zetten (Bernadette
en ik) wat eigenlijk slecht een zakdoekje was. Bij Heeg ontstond er wat
discussie of we meteen door zouden gaan naar huis of eerst nog even Heeg
in. |
 |
Inmiddels was het al 15 uur en moesten we de hele Fluessen nog
terugkruisen met een behoorlijke tegenwind. Het leek mij daarom
verstandiger om huiswaarts te keren. Wij schoten niet erg op met het
stormfokje en de golven tegen en toen ik donkere wolken boven ons hoofd
zag samenpakken besloot ik om het motortje bij te zetten. Na 20 minuten
motoren kwamen we weer in de buurt van de rest en hadden we de zware
bewolking deels achter ons gelaten zodat we ook wel weer verder konden
zeilen. Pas om 19 uur kwamen we de haven binnen. Vermoeid en een houten
kont van het op de grond zitten in de boot (volgende keer neem ik toch
echt weer een kussentje mee). Nu moesten we flink haasten om op tijd
naar Hindeloopen te gaan waar we zouden gaan eten. |
 |
Met twee auto's vertrokken we naar "'t Kalkoentje". Een zeer gezellig
restaurant wat volledig was uitverkocht. Saskia ging de bediening helpen
door de bestelling op te nemen en alvast met water aan te komen.
Iedereen bestelde iets met vis: Hindeloops visschotel, mosselen of
gamba's. Het was allemaal erg lekker en gezellig. Na afloop nog een
rondje gelopen in het dorpje. Het was de nacht van Hindeloopen waar life
muziek was in zes kroegen. Hierdoor was het extra druk op straat, maar
we hebben ons niet in het feestgewoel begeven. Enkel door de straatjes
van Hindeloopen gewandeld. |
Terug bij de Kuilart wilde de slagbomen niet meer open. Die bleken
slechts tot 23 uur 's avond te werken. Annelies heeft toen nog bij het
havenkantoor een sleutel weten te regelen zodat we toch met de auto's
naar de bungalows konden. Daarna gingen de vrouwen in mijn huisje nog
wat borrelen, maar ik vertrok alvast naar bed.
Zondag
Om 7 uur was Annelies alweer op en dekte de tafel voor de hele groep.
Het bleek dat we een "vroeg huisje" was waar ik per ongeluk in terecht
was gekomen en een iets "later huisje". Twee mensen zaten niet in het
juiste huisje. Ik zou beter in het "late huisje" passen en Ernestien in
het "vroege huisje". Maar dat weet je pas achteraf. Om 9 uur konden we
vers brood halen, maar helaas geen extra eitjes. Nog even eitjes
gekookt, die zo klein waren dat ze in de eierdoppen verdwenen. Na een
gezamenlijk ontbijt hebben we ons weer verdeeld over de boten.
 |
Vandaag was het iets minder wind dan zaterdag en ook wat meer zon wat
het zeilen erg aangenaam maakte. De wind kwam nog steeds uit het
zuidwesten, wat betekende dat we weer voor de wind konden vertrekken en
terug moesten kruisen.
Bij het optuigen hadden wij een probleem. We kregen de zeilen niet
goed gehesen. Een groepje Duitse jongens (ook in een huur Valk) gaven
aanwijzigen die we niet snapte en zij kwamen ons daarna helpen. Het
bleek dat we de val van de gaffel en van het deel dat aan de mast zit
verwisseld hadden waardoor we de zeilen niet volledig konden hijsen.
Heel aardig dat ze ons kwamen helpen, want wij waren al een tijdje aan
het prutsen en ik weet niet of we er nog uitgekomen waren.
|
 |
Thérèse ging bij ons als eerste achter het roer en moest zich door
het nauwe stuk langs grote boten sturen, wat erg lastig was omdat we ook
nog gegijpt moest worden. Daarna door naar Heeg, waar we dit keer
wel van boord gingen. Bij de aanlegplaats weer eerst koffiegedronken en
daarna nog wat door het mooie plaatsje gewandeld. Hier hebben we
afscheid genomen van Saskia die door haar man werd opgehaald om het
laatste staartje van een palingrokerij nog mee te maken. Daarna weer op
weg naar huis. Halverwege de Fluessen trok de wind nog wat aan waardoor
we een beetje overtuigd waren, maar het was nog prima te doen.
Bij aankomst snel de boten afgetuigd en nog een klein hapje gegeten.
Er is nog even snel geregeld dat het "eethuisje" zou worden
schoongemaakt door de camping en daarna is iedereen vertrokken rond een
uur of zeven.
Een heel geslaagd weekend, waarbij het leuk was om een aantal vrouwen
beter te leren kennen.
|
28 juni 2005: verslag van Heilet
Voorlopig de laatste zeildag voor de mina’s. En wat voor dag!!
Stralende zon en een lekker windje, ’s morgens eerst nog zwak, later
ietsje aantrekkend. Vandaag kwamen er naast de club-Centaurs weer twee
boten bij: de Valk van Thérèse en mijn Randmeer. Margriet ging uiteraard
het eerste stukje mee van Kaageiland naar de “Socialiteit”, maar na de
koffie gaven Ernestine en ik aan het wel zonder instructeur af te
kunnen, ook omdat er te weinig waren. Toen kwam Sylvia de Randmeer
uitproberen en met een beetje geluk hebben we er volgend jaar nog een
Randmeerzeiler bij…
We hebben wat om boeien heengezeild op het Zweiland, erop “aangelegd” en
er ook nog eentje een heel eind meegenomen, omdat hij onder het zwaard
bleef hangen. Daarna zijn we richting Vennemeer gezeild over de Zijp,
allemaal zeer ontspannen en plezierig. Bij de jachthaven had Bernadette
een lunch besteld en die was fantastisch! Heel verzorgd, lekkere harde
bruine broodjes, volkoren boterhammen en zelfs krentenbrood met spijs
(zodat Sylvia ook nog genoeg te eten kreeg) en dit alles in een
aantrekkelijke, gezellige ruimte met prachtig uitzicht rondom.
Na het eten hielden we een afsluitende vergadering in de Barkas, in die
stralende zon, waarin we afspraken maakten voor na de vakantie en
volgend jaar, Saskia de plannen voor haar Friese weekendje uiteenzette
en Tineke de instructeurs en bemanning van de Barkas toesprak namens ons
allen en een “golvend” flesje wijn meegaf als dank.
Toen was het alweer tijd om terug te gaan, voor degenen die naar de
Sociëteit gingen niet zo ver, voor de bemanning van “Veloz” nog een
behoorlijk eindje kruisen naar Kaageiland. Zo kregen we toch nog het
gevoel iets gedaan te hebben. In augustus zien we elkaar terug, maar
voor nu kan ik al wel concluderen dat de minacursus van dit jaar zich
karakteriseerde door veel harde wind en daardoor uitermate leerzaam is
geweest. Bedankt instructeurs en graag tot na de vakantie!
21 juni 2005: verslag van Heilet
21 juni 2005: het begin van de zomer en een fantastische zeildag voor
de mina’s! Er waren vandaag meer instructeurs dan cursisten (is dat
onderscheid er eigenlijk nog wel zo sterk? Of kunnen we nu beter spreken
van zelfstandige zeilsters en zeer ervaren zelfstandige zeilsters?) en
maar liefst 7 boten: de vier club-Centaurs, de (prachtige) houten valk
van Eva, de Volksboot van Bernadette en mijn Randmeer. Uiteindelijk zijn
we met vijf boten op pad gegaan.
De dag begon weer vroeg voor ons in de Eijmershaven, waar Margriet deze
keer niet voor niets naar toe kwam (!), en alwaar Ernestine en ik als
ware routiniers de boot al helemaal klaar hadden om naar het tuigsteiger
te peddelen. Er stond weinig wind, 2, later 3, uit het Noordwesten, dus
alles leek vanzelf te gaan. Bij de Kaagsociëteit aangelegd (fluitje van
een cent als je niets anders doet zoals wij) en tijdens de koffie de
route doorgenomen. De instructeurs werden weer min of meer bij elkaar
gezet, Bernadette ging zelfs helemaal niet mee (maar dat kwam door een
broer die vanuit de VS op bezoek was, niet omdat we haar aanwezigheid
niet meer zouden waarderen, integendeel, net zoals die van Jacques en
Leo). Bij ons kwam Annelies erbij. Wij hebben wel heel wat extra slagen
gemaakt op de Kever, veel gegijpt, overstag, omdat de anderen (het spijt
me zeer) toch echt veel langzamer liepen. Het was heerlijk zeilen,
totaal ontspannen, de zon kwam er zelfs bij en ik vind altijd dat het
net om twee verschillende sporten gaat; zeilen met matige of harde wind
zijn verschillende ervaringen.
Via de Boerenbuurt voeren we naar de Koppoel en daar in het begin van
het dorp aangelegd voor De Vergulde Vos, waar ze een lunch voor ons
hadden voorbereid. Gezellig, lekker, buiten in de zon, wat wil je nu nog
meer? De terugreis verliep voorspoedig, ondanks het feit dat we weer
alleen maar konden kruisen en door datzelfde smalle watertje van twee
weken terug moesten. Heel even voelde ik de twijfel toeslaan (ik had ons
daar tenslotte aan lagerwal doen belanden) en Margriet bood al aan hem
“er wel even doorheen te slaan”. Dat was heel aardig, maar ik bedacht me
dat als ik het niet opnieuw zou proberen, dat ellendige hoekje me
voorgoed een complex zou bezorgen, dus tanden op elkaar en gewoon doen.
De wind was natuurlijk ook niet zo hard, dus nu ging het wel goed.
Gelukkig. Zonder verder noemenswaardigheden zijn we verder vlot thuis
gekomen. Een heerlijke dag, net vakantie.
Opvallend is overigens wel dat onze gesprekken aan boord en tijdens de
lunch niet langer gaan over de volgorde van handelingen bij gijpen of
aanleggen, maar over het opheffen van loefgierigheid van de boot, het
voorkomen van te veel roerdruk, de functie van een rolfok met
bierstrekker ten aanzien van een voorstag en het verplaatsen van de
bolling in het zeil. Volgens mijn Zeilboek (die van het omslaan en toch
droog blijven) valt dat onder de theorie van het betere zeilen. Dan
blijft er nog maar één hoofdstuk over, en dat gaat over het
wedstrijdzeilen. Misschien komen we daar volgend jaar aan toe?
14 juni 2005: verslag van Heilet
14 juni 2005: opstand der cursisten! Het begon ermee dat we in Haven
West besloten met Ernestines Centaur te gaan en het aanbod van een
instructeur aan boord met een glimlach naar elkaar hadden afgewimpeld:
het zonnetje scheen, windkrachtje 3, dus aan zelfvertrouwen geen gebrek.
Later bleek dat goed voorbeeld goed doet volgen, want er zeilden maar
liefst twee club-Centaurs uit zonder instructeur!! Dat waren Thérèse met
Daniëlle en Saskia met Sylvia. Geweldig, dames! De instructeurs werden
voor de gelegenheid bij elkaar in de derde Centaur gestopt of
overgeheveld naar de Barkas. Bernadette genoot: haar vrouwenzeilclub
krijgt nu toch echt duidelijke vormen. Dat het zeilleven van twee
vrouwen echter niet altijd over rozen gaat, wisten we toen nog niet en
dat was maar goed ook.
Onze eerste proeve van bekwaamheid was door Ernestines echtgenoot
voorbereid: die had het grootzeil voor ons op de giek gezet, maar
achterstevoren... Gelukkig zagen wij dat direct. Na even wat gestoei met
de motor, liep deze heel goed en zijn we daarmee de Groote Sloot
afgegaan naar ’t Joppe, alwaar we de zeilen hebben gehesen. Met ruime
wind voeren we vlot naar de Sociëteit. Al ruim van tevoren bespraken we
de aanlegtactiek, want iedereen kwam natuurlijk weer aangelopen en wij
wilden dat doen overkomen of het een fluitje van een cent was. Het ging
ook helemaal goed.
Met José erbij aan boord en vergezeld van alle andere Centaurs zijn we
kruisend terug naar ’t Joppe gezeild, daar door het Zomergat de Leede
op, pal voor de wind via Spriet en Laeck het Zweiland op en met een
extra rondje (want die boot van Ernestine loopt als een trein) terug
naar de Sociëteit. Zo merk je ook dat iedere boot anders zeilt, want bij
mijn eerste overstag draaiden we bijna 180 graden door, zo licht loopt
de boot. Je kunt hem sturen met één vinger! Vervolgens hebben we
aangelegd, een langszij, toch ook niet helemaal makkelijk voor het
wegzeilen erna, en gezien hoe alle anderen ervoor kozen om in de
binnenhaven aan te leggen. Dat doen wij voortaan ook.
Na een heerlijke lunch, was het weer aan ons tweeën om de boot terug te
kruisen naar Warmond. En toen bleek opeens dat de weergoden nog wat voor
ons in petto hielden, want de wind was enorm aangewakkerd, naar zeker
een 4 (en laat Inge niet zeggen dat het minder was!) met enorme vlagen.
Zeker aan de lage kant van ’t Joppe was het gewoon ruig zeilen: ik werd
als fokkenist kleddernat en de wind loeide onheilspellend door de zeilen
heen. En we waren niet gereefd, tenslotte. Het was behoorlijk spannend
en ik hield ons maar steeds voor dat we dit voor onze ontspanning
deden... Ook speelde er een passage uit het Handboek door mijn hoofd:
een getrainde bemanning wordt bij het omslaan niet eens nat. Niet dat we
daar ook maar bij in de buurt kwamen, maar je kunt maar beter twee
stappen vooruit denken. Eenmaal aan de hoge kant van de plas viel het
allemaal wel weer mee, al kregen we daar wel moeite om hoogte te winnen
bij de kleine kruisrakjes van De Bak. Dat vreselijke sloepje wat daar
maar lag met zonnebadende mensen erin, terwijl wij ons zo aan het
inspannen waren, hebben we van alle kanten mogen aanschouwen. We hielden
het maar op draaiwinden rondom het eiland. Toen we eindelijk weer wat
liepen, kwam er nog een laatste obstakel: we liepen vast op een stukje
nog behoorlijk ver van de kant af! En hoe kom je daar dan weer weg, want
we waren nog steeds aan het kruisen. Om een lang verhaal kort te maken,
we hebben de zeilen laten zakken, motor aangedaan, die ook niets deed,
met gewicht geprobeerd en een vaarboom, en tenslotte maar een sleepje
gevraagd. We waren zo los en we zijn verder zonder brokken naar de haven
gevaren. Weer heel wat ervaringen rijker en met toch de voldoening het
klusje zelf geklaard te hebben.
7 juni 2005: Verslag van Heilet
Vandaag was de dag dat er zoveel instructeurs beschikbaar waren, dat aan
Daniëlle en aan mij was gevraagd met onze eigen Randmeren te komen. Daar gaf
ik graag gevolg aan, want ik heb hem pas een week en wat is er nou mooier
dan mét instructeur in je eigen boot te zeilen! Ernstine was gezellig met me
meegegeaan naar de Eijmershof, alwaar we Margriet aantroffen. Het waaide al
behoorlijk, maar het stukje voor de wind en daarna halve wind naar de
Kaagsociëteit ging eigenlijk prima. Toen we aankwamen, was de wind
opgeklommen naar een straffe 4, en het was spectaculair aanleggen. Margriet
gooide nog even in de hitte van de strijd een stootwil overboord die niet
bleek vast te zitten, maar die is gelukkig weer opgepikt door Daniëlle en
Caroline, die achter ons aankwamen.
Na de koffie en het doornemen van de route, gingen we gereefd door. De wind
was heel vlagerig en Ernestine en ik moesten even wennen aan de toch wat
nerveuzere Randmeer in vergelijking met de club-Centaurs. We vlogen de plas
over, zodat we maar een aantal extra eilanden gerond hebben, voor we via het
Spijkerboor en de Kever de Boerenbuurt doorgingen. Vervolgens kwamen we vlot
bij de Koppoel. Daar hebben we eerst aan hogerwal aangelegd, grootzeil
gestreken en met de fok overgestoken naar de woonboot van Annelies. Wat zit
zij daar prachtig!! Rondom vrij uitzicht, zo vrij zelfs dat zij gewoon
buiten kunnen douchen. Ze had samen met haar man voor een geweldig lekkere
lunch gezorgd, tot en met wijn aan toe (die Ernestine en ik maar wijselijk
hebben laten staan, met het oog op de terugreis tegen de wind in).
Die terugreis kwam en die zal ons nog wel lang heugen ook. De wind was
gewoon verder aangetrokken naar een 5 (kleine 4 Bft., red.) en het eerste stuk,
waar we over vrij smalle watertjes moesten kruisen, ging nog wel goed. Maar
in het Klein Kerkgat bleef bij een overstag de joystick hangen onder het
gangboord, waardoor ik het roer niet genoeg door kon zetten. Die fout wordt
met die wind in zo’n nauw gaatje meteen afgestraft, en boem, daar zaten we
aan lager wal. Dat vond ik toch wel een behoorlijke afgang. Zeilen laten
zakken, motor aan, zwaard omhoog, en na veel gedoe de hoger wal bereikt.
Wederom de zeilen gehesen en de laatste paar slagen door het gat gemaakt.
Wat gaat die boot hard en wat kan hij een water scheppen!! En dat gereefd.
We hebben de andere boten op het Spijkerboor nagezwaaid en wij moesten nog
even flink werken bij het kruisen terug naar de Eijmershof. Ook was het door
die snoeiharde wind nog een hele toer om van de tuigsteiger zonder brokken
in de haven te komen, maar het is allemaal gelukt, zij het dat Ernestine en
ik twee kilo lichter zijn geworden door het gezwoeg met die wind. Margriet
was onze rots in de branding en dankzij haar hebben we vandaag weer veel
geleerd. En wat zullen we lekker slapen vanavond…
31 mei 2005: Verslag van Heilet
De dag begon veelbelovend, met een zonnetje, maar dat heeft helaas niet
lang mogen duren. Toen we eenmaal onderweg waren, trok het helemaal dicht en
begon het te spetteren. Uiteindelijk heeft het gewoon een uur lang flink
doorgeregend, zodat we de kans kregen de waterdichtheid van onze zeilpakken
te controleren. De wind was kracht 3, op zich lekker, maar die regen deed
ons wel verkleumen.
We hebben een tochtje gemaakt, vanaf de Societeit over de Laeck, Spriet,
Norremeer en Dieperspoel de Ringvaart af en toen via de Balgerij, de Kever
en het Spijkerboor naar de Eijmerspoel om te lunchen.
Inmiddels was het weer opgeklaard en konden we lekker droogwaaien.
Na de lunch kon onze instructeur Loes het niet laten Saskia en mij nog even
flink aan het werk te zetten door ons om twee tonnen op het Zweiland achtjes
te laten varen, twee keer gijpen en twee keer over stag.
De zon kwam er ook weer bij en 's middags hebben we heerlijk gezeild. We
vonden het jammer om er weer mee op te houden, omdat het een perfecte
oefenwind was.
Volgende week weer!
24 mei 2005: Verslag van Heilet
Het blijft hier koud en nat, vandaag hebben we zelfs in de ochtend in een
aantal buien gezeild! Wel hebben we lekker gezeild vandaag. Er stond veel
wind, kracht 4 en tussen de middag (precies toen ik weer moest aanleggen)
zelfs even 5. Door de regen hebben we eerst wat langer theorie besproken
over gijpen en aanleggen. En dat hebben we daarna in praktijk gebracht.
Eindeloos gegijpt (met die wind!) en aangelegd op de steiger van de
sociteit. Vandaag voer ik met Eva en die heeft ons zeer hard laten werken,
daar waren we het met zijn drieën over eens.
De wind kwam nu niet uit het westen, maar het zuid-oosten en dat maakte
alles anders. Onder andere het terugkomen: opkruisen met gereefde zeilen en
stormfok. Dan kun je niet zo hoog aan de wind en dat stukje waar we vorige
week met halve wind 10 minuten over deden duurde nu ruim een half uur.
Uiteindelijk waren we pas om half vier in Haven west met de Barkas!
Maar al met al wel een lekkere zeildag, juist met deze wind leer ik veel,
en dan zou ik zelf van zijn levensdagen niet gaan zeilen.
17 mei 2005: Verslag van Inge
Vandaag de tweede zeildag van de Mina's. Met een zwakke tot matige wind
(3 Bft) en op het laatst een doorkomend zonnetje was het weer een mooie
zeildag. De temperatuur was nog wel wat laag, maar de meeste waren er nu
beter op gekleed dan vorige week.
We waren met z'n zestienen (inclusief vijf instructrices) en hebben met
vier boten gevaren. Het was een mooie dag om er weer in te komen voor
degenen die vandaag voor het eerst waren. Verder de perfecte wind om wat te
oefenen met het gijpen, overstag gaan en aanleggen. We hadden niet echt een
route afgesproken met tot gevolg dat wij de andere drie boten pas weer bij
de Eijmershof tegenkwamen. Het leek er wel op dat we de hele Kaag voor
onszelf hadden.
Om half één gegeten bij de Eijmershof. Degene die hadden opgegeven dat ze
geen kroket wilde waren goed af. Zij kregen een heerlijk broodje gezond. Ik
denk dat er komende weken meer mensen geen krotet willen....
10 mei 2005: Verslag van Bernadette Wösten.
We zijn van start. Een aantal konden er niet bijzijn in verband met de
schoolvakantie. Met een stevige wind in de zeilen hebben er drie boten
gevaren. De eerste zeildag hebben we besteed aan het (weer) inkomen in het
zeilgebeuren in de Centaurs. Op koers varen en overstag gaan gaat menigeen
al goed af. We lunchten in de Eijmershof waarna we via het Norremeer terug
zijn gevaren naar de Sociëteit. Terwijl de wind begon aan te wakkeren. Het
was heerlijk zeilweer waarbij je veel leert. Zelfs aan lager wal! En
gezellig was het ook.
Ik hoop dat we er de volgende week allemaal bijzijn.
9.00 uur Haven west of 9.30 uur Sociëteit. Zodat we om 10.00 uur kunnen
varen.
We lunchen om 12.30 uur in de Eijmershof op Kaageiland.
|
